• یکی بود یکی نبود، غیر از خدا هیچکس نبود

در یک چمنزاری خرها و زنبورها زندگی میکردند.

روزی از روزها خری برای خوردن علف به چمنزار میآید و مشغول خوردن میشود.

از قضا گل کوچکی را که زنبوری در بین گلهای کوچکش مشغول مکیدن شیره بود، میکند و زنبور بیچاره

که خود را بین دندانهای خر اسیر و مردنی میبیند، زبان خر را نیش میزند و تا خر دهان باز میکند او نیز از

لای دندانهایش بیرون میپرد.

خر که زبانش باد کرده و سرخ شده و درد میکرد، عرعر کنان و عربده کشان زنبور را دنبال میکند.

زنبور به کندویشان پناه میبرد.

به صدای عربده خر، ملکه زنبورها از کندو بیرون می آید و حال و قضیه را میپرسد.

خر میگوید: زنبور خاطی شما زبانم را نیش زده است باید او را بکشم.

ملکه زنبورها به سربازهایش دستور میدهد که زنبور خاطی را گرفته و پیش او بیاورند.

سربازها زنبور خاطی را پیش ملکه زنبورها میبرند و طفلکی زنبور شرح میدهد که برای نجات جانش از

زیر دندانهای خر مجبور به نیش زدن زبانش شده است و کارش از روی دشمنی و عمد نبوده است.

 ملکه زنبورها وقتی حقیقت را میفهمد، از خر عذر خواهی میکند و میگوید: شما بفرمایید من این زنبور را

 مجازات میکنم.

خر قبول نمیکند و عربده و عرعرش گوش فلک را کر میکند که نه خیر این زنبور زبانم را نیش زده است و

باید او را بکشم.

ملکه زنبورها ناچار حکم اعدام زنبور را صادر میکند.

زنبور با آه و زاری میگوید: قربان من برای دفاع از جان خودم زبان خر را نیش زدم، آیا حکم اعدام برایم

عادلانه است؟

ملکه با تاسف فراوان میگوید: میدانم که مرگ حق تو نیست.

اما گناه تو این است كه با خر جماعت طرف شدی که زبان نمیفهمد و سزای کسی که با خر طرف شود

همین است.

هشت فصل در فلسفه اُرُدیسم...

اگر پایکوبی و شادی نباشد، جهان را ارزش زیستن نیست.

زندگی بدون آزادی شرم آور است.

تا چیزی را از دست ندهی چیز دیگری را بدست نخواهی آورد، این یک هنجار همیشگیست.

آنهایی که همیشه در آرامشند، لا ابالی ترین افرادند.

رسیدن به راستی و درستی چندان پیچیده نیست ،کافیست اندکی به خوی کودکی خود برگردیم.

دشمنی و پاد ورزی، به آدم خردمند انگیزه میدهد.

اگر میخواهی بزرگ شوی از کردار نیک دیگران فراوان یاد کن.

عشق به میهن نشان پاکی روان آدمیست.

پ.ن:برای آشنایی با این فلسفه اینجاکلیک کنید.