امروز وقتي محبوبه رفيق فابريكم اومده بود تا بقول خودش باهام مشورت كنه(ولي در اصل درددل)

مثل آدماي عقده اي تازه به دوران رسيده كه تا حالا مجال صحبت تو هيچ جارو نداشتن شروع كردم به نصيحت و لاف زدن كه اگر من جاي تو بودم چنين ميكردم و چنان ميكردم و ....

يهو وقتي به خودم اومدم كه ديدم همين طور هاج و واج داره بهم نگاه ميكنه .از خجالت آب شدم. گفت ميخواي بعدا بيام؟!

بهش گفتم نه بابا فقط اصل كلام هر كاري كه فكر ميكني درسته انجام بده.كي ميدونه شايد بد نباشه گاهي اوقات دل و عقل با هم همسفر بشن!!!

(ولي آخرش هم نتونستم دست از نصيحت كردن بر دارم)