پی نوشت:

کلام آن سکوت نیست...

محاوره ایست برخاسته از دل که زبان قلم یارای گفتنش را ندارد.

اما رنگش برایم آبیست...

شاید دریایی یا شاید هم کمی آسمانی تر...

به هر حال رنگش را هم نمیتوانم درون این قفس نامه بگنجانم...!!

چرا آبی..؟! باز هم نمیدانم!

تو همان طاووسی هستی که خداوند برای در امان ماندن از تیر بلا

پرهایش را کند...

                                                                                    (تقدیم به دوستان  عزیزم محبوبه و معصومه)

خوشا به حالتان  که اینچنین محبوبید نزد خدایتان...

در پی حمایت از مبارزه با  بد حجابی در این تهران گنده

 پی نوشت:

لطفا حرف (گ)با ضمه تلفظ شود نه فتحه

جالب اينجاست كه از اون روز به بعد نميدونم اين نشانه هاست كه بيشتر شدن يا چشماي منه كه باز تر شده.؟!

راستشو بخواين د نبالش هم نيستم كه بدونم.اينجوري آروم ترم كه فكر كنم هر چي پيش مياد حتما توش يه حكمتي هست.

حالا نگرانيم از اينه كه ،كجاها تو زندگيم اين نشانه هارو نديدم تا ازشون استفاده كنم يا بعبارتي:

ديشب به هر وبلاگي سر زدم، ديدم همشون از عشق و عاشق شدنو ِميخوام برمو، خسته شدمو، سر كاري بودو... اينجور چيزا نوشتن. فكر كردم نكنه تو وبلاگ نويسي اين مده!؟.گفتم منم دروغ يا راست يه چيزي از عشق بگم بلكه آمار بازديد كنندهام زياد بشه. آخه من كه گفته بودم ناشيم.خلاصه مديونه هر كي اين پستو بخونه و منت كشي نكنه.يا چيزي بعنوان دلداري برام ننويسه.

البته اون عاشقم شده.(كي به كيه تون اين آشفته بازار عشق و عاشقي)